• Afgelopen donderdag was de laatste training van JO11-1.
    Vooraf werd aangekondigd dat het hele gezin mee mocht doen en tot het moment van trainen had ik er nog een hard hoofd in hoeveel er op kwamen dagen.

  • De opkomst was echter groots waar grote en kleine broers meededen en vele vaders op drie na van zich lieten horen. Aantal moeders moesten even een duwtje in de rug hebben om in het veld te treden na alle excuses dat ze al moesten sporten in de avond.
    Charlie was gelukkig ook weer op het veld te zien, alleen mocht nog niet sprinten en in de duels komen.

    Teams waren eenvoudig gemaakt alle kinderen tegen de ouders en de trainers.
    Bleek al snel dat de organisatie bij de ouders niet helemaal goed stond. Esther ging van de aanval naar het doel en ging keepen. Dit bleek een goede zet met een paar katachtigen reddingen hield ze het doel even schoon, zoonlief kon het toch niet laten en prikte de bal erin wat hij er nog even in wilde wrijven. 

    Daar kwam eindelijk Sidney het veld in, ietsje later maar nam gelijk positie in de spits samen met Barry die inmiddels rood aanliep en op elke diepte bal liep, maar meestal net een paar stappen te kort kwam. 10 voor de inzet, daar wil ik het ook bij houden.

    Marcus speelde net als Mio op de linkerflank kwam hij regelmatig mee op zie je toch wat gelijkenissen, af en toe ook een beetje ruzie met de bal. 

    Tijd voor de ouders en trainers om wat terug te doen, stonden inmiddels al 5-2 achter.
    Maarten liet maar even van zich horen en net als in de glorie tijden was de tandem weer op het veld te bewonderen. Kappie Koomans dribbelend van achter na voren en links en rechts kapte hij zijn mannetje uit. Eenmaal bij de goal niet zelfzuchtig breed leggen op trainer Erik, die deed wat hij 20 jaar geleden had moeten doen en stifte hem over de keeper heen.

    Eindelijk kwam Kay ook uit zijn werk rennen en al snel kregen we door dat dit geen vriendschappelijke potje was voor Kay, druk zetten en fel in de duels. Dat bracht de spanning weer helemaal terug in de wedstrijd.

  • Even wisselen van kant voor het laatste half uur.
    Met Jessica op de goal gingen we de lange bal spelen, met een geweldige traptechniek in het rechterbeen, voel je de gelijkmaker dichterbij komen. 

  • Xander die het spel als Cruijff zat te verdelen op dat ene momentje na waar hij in zijn eigen schijnbeweging trapte en daarnaast met Nick als verdedigende middenvelder stond het middenveld als een huis en we konden de overwinning al ruiken.
    Na een paar onnavolgbare (letterlijk) bewegingen van Barry ging er duidelijk een hand naar de bal.
    Penalty!
    Karin start de film, ik leg de bal klaar voor Barry om zijn eerste van de avond te maken. Neemt zijn aanloop en…..   Einde film
    Barry beweert nu nog dat hij hem stijf de kruising in schoot, we zullen het nooit meer weten.

  • Vermoeidheid slaat toe bij de oude generatie, gelukkig is Niek er nog bij die weer hersteld is van zijn blessure en weer minuten mag maken.
    Kinderen die ons hier en daar een bal door de benen speelde, omschakeling was ook ver te zoeken. Druk werd verhoogd op ons goal en besloten met twee keepers te gaan spelen ook wel gezellig kunnen we lekker kletsen. 9-9 staat het inmiddels en dan volgt er een schot van Mikah, Maarten kopt deze op de doellijn weg waarop Sidney deze rustig op zijn borst aanneemt en met een hakje hem weer meegeeft op Maarten die gelijk Barry weer in de diepte stuurt.
    Dan blijken we toch nog iemand te missen wat ons net dat beetje extra energie op had kunnen leveren. Marcel die staat nog op de bar het nummer Let it be! te karaoken en deze wedstrijd was niet belangrijk genoeg (bewijsmateriaal op verzoek aan te vragen).
    Laatste minuut loopt inmiddels en besloten we de kinderen toch maar te “laten“ winnen… gelukkig konden we erom lachen… en was het publiek de grote winnaar van dit prachtige schouwspel.

  • Nog even een teamfoto 

  • En dan de laatste woorden van de trainers
    Gevolgd door een prachtige attentie voor de trainers

  • Erik Zwaan